ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ (4 ΆΡΘΡΟΥ): ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ

 

                                                               ΑΡΘΡΟ  4^ο

                         ΓΙΑΤΙ  ΔΕΝ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ   ΝΑ ΕΚΧΩΡΗΣΟΥΜΕ  ΤΟ  ΟΝΟΜΑ  

                                        «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»  ΣΤΟΥΣ  ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ

                      Γράφει:   Ο Ιωάννης (Ίων)  Καρακώστας  (συγγραφέας)

Η   ιστορική  οντότητα  Έθνος  λειτουργεί  διαχρονικά ως ατομική  και  συνολική  συνείδηση και  θέληση όλων  ανεξαιρέτως  των  φορέων  της  ιδέας  αυτής, που  προϋπήρξαν  και  που  αποτελούν ιστορική συνέχεια  και  συνισταμένη  μιας  πολιτικής  και  πνευματικής  παράδοσης, της  οποίας  η  διάρκειά της  ταυτίζεται  με  τη  διάρκεια  του «Έθνους» . Το  «Έθνος», σαν  τέτοια  οντότητα υπόκειται  μόνο στο  δίκαιο που  πηγάζει από  την  ιστορία και  όχι  από την  έννομη  θέληση  της  εκάστοτε  εξουσίας.  Το  Ελληνικό  Έθνος, ως  πολιτισμική  οντότητα  και  παράδοση, που  ενδυναμώθηκε  και  ατσαλώθηκε  με  το ιστορικό  του   γίγνεσθαι  μέσα  στο  συγκεκριμένο  χώρο  από  την Αθηναϊκή πολιτεία, την  κλασική Ελλάδα  με  τις  πόλεις – κράτη  και  τις  Συμπολιτείες μέχρι  το  Βασίλειο  του Φιλίππου  και  του Μεγάλου  Αλεξάνδρου έως  τη  σημερινή  Ελλάδα, που πέρασε  μέσα  από  πολλές  και  μακροχρόνιες  κατοχές, δεν  υποτάσσεται  εξουσιαστικά μέσα  σ’ ένα  ανιστόρητο  και  αυθαίρετο νομικό  πλαίσιο, το  οποίο  διαρρηγνύει  τη  συνοχή μιας  ιστορικής  και  μακραίωνης  πολιτισμικής  πραγματικότητας.

Ενόψει  αυτής  της  ιστορικής  αλήθειας, καμιά  διεθνής  συμφωνία  ή  συνθήκη δεν  μπορεί να ισχύει και καμία  εφήμερη  εξουσία  δεν  μπορεί  να  ενδίδει  σε  αυθαίρετες και ανιστόρητες  θελήσεις  για  την εκχώρηση του ονόματος, που  είναι  προσδιοριστικός όρος   ενός  κομματιού  εδάφους  και  που  είναι  αναπόσπαστο  τμήμα  της  Ελλάδας, όπως  είναι  η Μακεδονία, η  οποία  από  αρχαιοτάτων χρόνων  είναι Ελλάδα, όπως διακηρύσσει από το 67  π.Χ.   και   ο ιστορικός  Στράβων:  «Έστι  γάρ   Ελλάς  και  η Μακεδονία». Διότι  ο  Ελληνισμός  επιβίωσε  και   γιγαντώθηκε  αβίαστα  με  το  ιστορικό  του  γίγνεσθαι  και  δεν  θεμελιώθηκε  σε  προσωρινά  σχήματα  αυθαίρετων  αποφάσεων  και  συμφωνιών. Γι’ αυτό και  όπου    από τον  Ελληνισμό  έχουν  αποκοπεί  εδάφη  του, όπως  η  Β.  Ήπειρος,  τα παράλια Μ. Ασίας, η  Κύπρος, η  Β. Μακεδονία, με  διεθνείς συμφωνίες  ή  συνθήκες ή με  βίαιες πολεμικές  ενέργειες, αυτά  τα  εδάφη  ανήκουν στο  ιστορικό  φαινόμενο  που  λέγεται   Ελληνικό Έθνος, δεδομένου  ότι  οι  συμφωνίες αυτές, ως  προϊόντα  της  έννομης  θέλησης  μιας  συγκεκριμένης  ιστορικής  στιγμής,  δεν   έχουν  ισχύ.  Η  ιστορική, πολιτισμική  έννοια  του «Έθνους, ως  διαχρονική, αποτελεί τον  υπέρτατο Καταστατικό, Χάρτη της  συνείδησης  και  της  θέλησης  του ιστορικά βιούντος  υποκειμένου  που  ενσωματώνεται  σε  αυτή  την  έννοια  και  ως  εκ τούτου, νόμοι, θεσμοί, διεθνείς συμφωνίες κ.λ π, σαν   προϊόντα  της  έννομης   θέλησης  μιας  ιστορικής  στιγμής, δεν  ισχύουν σε  ότι  αφορά  την  οντότητα Έθνος.   

Αυτές  τις  αλήθειες, δυστυχώς,  δεν  τις  έχουν  υπόψη τους, ούτε  οι πολιτικοί, ούτε  οι διπλωμάτες,  ούτε  οι  στρατιωτικοί,  αλλά  ούτε ακόμα  και  οι  πιο  πολλοί   άνθρωποι  της  διανόησης   και  γι’  αυτό  παίρνονται  αποφάσεις  για  τα Έθνη  και  τους  λαούς, που  δεν  σέβονται  αυτή   την  ιστορική   πραγματικότητα  για  την  ιδέα  των Εθνών, που οι  λαοί  τους   τα δημιούργησαν  και τα  απόκτησαν, ύστερα  από  μακρά  και  ομοιόμορφη   άσκηση   δικαιώματος  με   συνείδηση    εθνικού  δικαίου.  Σε  κρίσιμη  καμπή,  αυτή τη  στιγμή,  βρίσκεται  το  λεγόμενο  «Μακεδονικό» ζήτημα, διότι, τόσο  η  διεθνής κοινότητα, όσο  και  η ανιστόρητη  πολιτική  της  σημερινής  Ελλάδας, θέλουν  να  αγνοήσουν  μια  ιστορική  πραγματικότητα   και να  καταστρατηγήσουν  τα  απαράγραπτα  Εθνικά Δικαιώματα  του  Ελληνικού  Έθνους.  Συγκεκριμένα,   εκτιμάται  ότι  το «Μακεδονικό»  ζήτημα είναι  θέμα  υψίστης  εθνικής σημασίας για το Ελληνικό  Λαό, το  Έθνος  και  τον   απανταχού  Ελληνισμό  και  θεωρούμε  ότι  η  αναγνώριση του  κράτους των Σκοπίων ως «Δημοκρατία  της  Μακεδονίας», θα  έχει άμεσες,  μεσοπρόθεσμες  και μακροπρόθεσμες  συνέπειες  για τη  Χώρα   και  το  λαό  μας, όπως αυτές  είναι  οι  ακόλουθες, ήτοι:

α)  Η   animus (= πνευματική)    εκχώρηση  σήμερα του τίτλου  κυριότητας, που  αντιστοιχεί σε τμήμα Ελληνικού εδάφους  με το  γεωγραφικό  προσδιορισμό   Μακεδονία,  σε  άλλη  Χώρα, που  αυτό  στο διεθνές  δίκαιο  λέγεται    De   jure   εκχώρηση, αφού  γίνεται  με διεθνή  συμφωνία  και  που  αυτόματα  δημιουργεί  στους  Σκοπιανούς  το  δικαίωμα  να  εγείρουν  στο μέλλον  αξίωση  και  για  την   corpore  (σώματι)  παράδοση  της  εδαφικής  έκτασης  που  αντιστοιχεί    στο  όνομα «Μακεδονία».

β)  Η  δημιουργία  εθνολογικής  σύγχυσης  ανάμεσα  στους  Σκοπιανούς  Μακεδόνες  και  στους  Έλληνες  Μακεδόνες  με  άμεσες  πρακτικές  συνέπειες  στις  οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές  και  άλλες  συναλλαγές  και  σχέσεις, τόσο  μεταξύ  των  δύο  χωρών, όσο  και  στις  διεθνείς  με  τις άλλες  χώρες  σχέσεις.

γ) Η δημιουργία  Σλαυομακεδονικού Έθνους  και  γλωσσικού  ιδιώματος με  πλαστογράφηση  της  ελληνικής  ιστορίας  και  γλώσσας.

δ)   Η  δημιουργία σταδιακά  προϋποθέσεων  διεύρυνσης  της  κρατικής  οντότητας  των Σκοπίων  σε  βάρος  της  Ελληνικής  Μακεδονίας και  Θράκης,  με  δυνατότητες στο  μέλλον   να  πεισθεί  η  διεθνής  κοινότητα  για  την  αλλαγή  του  συνοριακού  status  quo  στην  ευρύτερη  περιοχή  των Βαλκανίων.

ε)  Η  σε  απώτερο χρόνο  corpore (=σώματι)  απόκτηση από τους Σκοπιανούς  της  Ελληνικής Μακεδονίας,  που αυτό  σημαίνει,  ύστερα  από  την    De  jure   εκχώρηση  και   De  facto  παράδοση, με  διεθνείς πιέσεις  και  δημιουργία ανάλογων  συνθηκών.

στ) Τέλος,  τις   λαθεμένες  πολιτικές  που  εφαρμόστηκαν  διαχρονικά  για  το  θέμα  αυτό,   θα  τις   πληρώσουν  ακριβά  οι  επόμενες  από  μας  γενιές,  οι  οποίες    θα  κληθούν  οπωσδήποτε  να  αντιμετωπίσουν, με  εμπόλεμες  συρράξεις,  την  επεκτατική  πολιτική  των   Σκοπιανών,  που  θα  υποκινούνται  από τις  δυνάμεις  εκείνες, που  έχουν  συμφέροντα  να ανακινούν επεκτατικές  βλέψεις  σε  βάρος  της  Ελληνικής  Μακεδονίας  και  της  Θράκης.

Πρέπει ιδιαίτερα να τονιστεί  ότι, όταν,  με  τη  Συνθήκη του Βουκουρεστίου  (10 – 8- 1913)    καθορίστηκαν  τα σύνορα  των  Βαλκανικών  κρατών  στο χώρο της Μακεδονίας, που  η Ελλάδα  πήρε  το 51,57% της  έκτασης, η Σερβία  το  38.32%  και η Βουλγαρία  το 10,11%,  οι  κάτοικοι  της   αποσπασθείσας  έκτασης  από το  εθνικό  μας  κορμό,  ήταν  στην  πλειοψηφία  τους  Έλληνομακεδόνες, δηλαδή   Έλληνες. Οι  Ελληνομακεδόνες  διακαώς επιθυμούσαν   η Βόρεια  Μακεδονία  να  συγχωνευθεί  με τη  λοιπή  Ελλάδα, ώστε να  αποκτήσουν  την  εθνική  τους (Ελληνική)  ταυτότητα. Δυστυχώς, όμως, η Ελληνική  πολιτεία  ουδέποτε έκτοτε  ενδιαφέρθηκε  για  τους  Έλληνες,  αδελφούς της,  Μακεδόνες, που  με  τη  διανομή  έμειναν  εκτός  εθνικού  κορμού. Στη  συνέχεια,  με  τις μετακινήσεις  των  πληθυσμών,  μπήκαν  ανάμεσα  στο  ελληνικό  στοιχείο  και  ξένα  σλαβικά  στοιχεία  και  παράλληλα  με  την  πολιτική του πανσλαβισμού,   που  άρχισε  από την  εποχή  των τσάρων  με  το Μεγάλο Πέτρο της Ρωσίας  και  συνεχίστηκε  με  την κομμουνιστική  ΕΣΣΔ, που  χρησιμοποίησε  για  την  επιτυχία των  σκοπών  της, για  διέξοδό της  στο Αιγαίο,  τη  Βουλγαρία  και  τη Σερβία, το «Μακεδονικό»  μεταβλήθηκε  από εθνικό  θέμα  σε διεθνές   πρόβλημα,  διότι  με  το  μοίρασμα  της  Μακεδονίας  βιάστηκε  από τις  μεγάλες  δυνάμεις  το  Ελληνικό   Εθνικό   Δίκαιο , ήτοι  η  ιστορική  συνείδηση  και  η  θέληση  του ιστορικά βιούντος υποκειμένου, που  ήταν  ενσωματωμένο  στο  χώρο της Μακεδονίας.

Σημείωση:  Το έθνος, ως ιστορική έννοια και πολιτιστική οντότητα, που εκφράζει τη θέληση και  συνείδηση του βιούντος υποκειμένου, δεν πρέπει να απαξιώνεται, αλλά να βιώνεται και να μεγαλώνει με το πανανθρώπινο αίτημα για ένα Μεγάλο, Ενιαίο Έθνος, που να ενώνει όλα τα έθνη – κράτη σε μια παγκόσμια ειρηνική και δίκαιη κοινωνία, με  συνεννόηση, αμοιβαία κατανόηση, αλληλεγγύη, ανοχή και σεβασμό στην ιδιαιτερότητα των άλλων.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Β΄ ΜΕΡΟΥΣ ΑΡΘΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

                                                        ΑΡΘΡΟ  3^ο

                                    ^{(Συνέχεια προηγουμένου άρθρου 2 )} 

                               ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ  ΖΗΤΗΜΑ 

                     

            Γράφει:   Ο Ιωάννης (Ίων)  Καρακώστας (συγγραφέας)

Το Σκοπιανό ζήτημα, στο προηγούμενο άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε και αναδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, το αναδείξαμε: ι. «Από  Πολιτικής – διπλωματικής    πλευράς».  Στο παρόν άρθρο  θα το δούμε:  ιι. «Από ιστορικής – πολιτισμικής πλευράς» και στη συνέχεια θα επακολουθήσει ένα τρίτο άρθρο μου με τον τίτλο: ιιι. Γιατί δεν μπορούμε να εκχωρήσουμε το όνομα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στους Σκοπιανούς. Έτσι, με τα τρία αυτά άρθρα οι αναγνώστες θα έχουν μια  πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα για ένα πολύ σοβαρό εθνικό μας θέμα, που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη και που όλοι οι Έλληνες οφείλουμε να γνωρίζουμε και ανάλογα να πράξουμε, ώστε να μην αποδεχθούμε προαποφασισμένες λύσεις, που, σκόπιμα και ετσιθελικά, πλαστογραφούν την ιστορία μας μαζί και  τις πολιτισμικές μας Αξίες, απειλούν  την εδαφική ακεραιότητα της Χώρας μας και  θίγουν την εθνική μας υπερηφάνεια και  αξιοπρέπεια.

Από ιστορικής – πολιτισμικής πλευράς.

Ιστορικά, όπως αναφέρει ο Λίβιος ο Πτολεμαίος, πλησίον  στα σημερινά  Σκόπια  βρισκόταν  η πόλη Σκόποι  ή Σκούποι, η οποία περιοχή  αυτή  αργότερα ονομάστηκε Δαρδανία  και οι κάτοικοι Δάρδανοι. Οι σημερινοί Σκοπιανοί  έλκουν την καταγωγή τους  από τους Δάρδανους. Επομένως,  το ιστορικό όνομα της χώρας τους είναι Δαρδανία  και αυτό το όνομα,  ιστορικά και πολιτισμικά,  νομιμοποιούνται  να έχουν. Τα  Σκόπια, σήμερα, δεν αποδέχονται όνομα διαφορετικό από το «συνταγματικό» τους, που, κατ’ αυτούς, είναι «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Όμως, τα ερωτήματα που μπαίνουν είναι: Ποιο είναι το συνταγματικό τους όνομα; Πως το κατοχύρωσαν  συνταγματικά; Έχουν την ιστορική  και πολιτισμική νομιμοποίηση, ενώ ο πληθυσμός της περιοχής τους είναι πολυεθνικός; Το σημερινό κράτος των Σκοπίων αποτελείται από Σέρβους, Βούλγαρους, Τούρκους, Αλβανούς και Γύφτους, που  μιλάνε  τη σερβική γλώσσα.

Όλη η Μακεδονία (Ανατολική, Κεντρική, Δυτική, Νότια και Βόρεια) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων Ελλάδα. «Έστι  γαρ Ελλάς και η Μακεδονία».  ( Στράβων 67 π. Χ.)  Η Μακεδονία υπάρχει, ως γη των Ελλήνων από το 2.200 π. Χ. Από τον 6^ο  έως το 4^ο π. Χ. αιώνα είχε φτάσει στο κατακόρυφο της ακμής της, όταν βασίλευαν οι βασιλείς Αμύντας, Φίλιππος Β και  Μ. Αλέξανδρος, ο οποίος  είχε Δάσκαλο  το μεγάλο  Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη, του  οποίου  όλα τα έργα  είναι γραμμένα  στην Ελληνική. Η ερευνήτρια  Παναγιώτου διαπιστώνει  ότι το 99% των επιγραφών, που έχουν  διασωθεί από τη Μακεδονία είναι γραμμένες  στην Αττική διάλεκτο, που ήταν η επίσημη γλώσσα του Μακεδονικού Βασιλείου. Με ποιο δικαίωμα τα Σκόπια πλαστογραφούν την ιστορία  και κλέβουν τον πολιτισμό μιας άλλης χώρας; Από πού και ως πού θέλουν να  ονομάζονται «Μακεδονία»; Μας λένε μερικοί  ότι έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, δηλαδή να  ονομάζονται, όπως θέλουν. Ναι, να αυτοπροσδιορίζονται, αλλά  γι’ αυτό που πράγματι  είναι  και όχι  γι’ αυτό  που δεν είναι  και που αυτό ανήκει σε κάποιον άλλον. Βεβαίως, τα Σκόπια μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, ως «Δημοκρατία της Δαρδανίας», όνομα που ιστορικά τους ανήκει  και όχι ως  «Δημοκρατία της  Μακεδονίας», ούτε και ως  «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», διότι το όνομα Μακεδονία, ιστορικά και πολιτισμικά,  δεν τους ανήκει. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα, δηλαδή αναπόσταστο γεωγραφικό  Διαμέρισμα της Ελλάδας, όπως είναι και όλα τα άλλα γεωγραφικά της Διαμερίσματα, ήτοι η Πελοπόννησος, η Ήπειρος, η  Κρήτη, η Δυτική Θράκη κ.ά.  Δηλαδή, αν δεχθούμε την έννοια του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού, όπως την εννοούν κάποιοι, τότε  και τα δυο εκατομμύρια Έλληνες που ζουν στην Αμερική και συγκεκριμένα οι πιο πολλοί στην «Αστόρια», θα  μπορούσαν  αυτοπροσδιοριζόμενοι ν’ ανακηρύξουν  την περιοχή της «Αστόριας», ως «Ελληνική Δημοκρατία της Αστόριας»;  Όμως, αυτά είναι γελοία πράγματα και δεν  μπορούν να λέγονται από σοβαρούς και υπεύθυνους πολιτικού, αλλά δυστυχώς, ο παραλογισμός τους  δεν έχει όρια.

Ο Ελληνισμός στα Βαλκάνια βρέθηκε κάτω  από επεκτατισμούς και μεγαλοϊδεατισμούς  των μεγάλων δυνάμεων και ειδικότερα του πανσλαβισμού, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας, του πανγερμανισμού και του παντουρκισμού. Ένας πόλος του πανσλαβισμού ήταν η Βουλγαρία. Η ίδρυση της βουλγαρικής   εξαρχίας (αυτοκέφαλης εκκλησίας), το 1870 και παράλληλα η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, το 1878, εγκολπώνουν τα πανσλαβικά σχέδια και όνειρα  για τη δημιουργία ενός τεράστιου Βουλγαρικού  κράτους σε βάρος της Ελληνικής  Μακεδονίας και της Θράκης  με  έξοδό τους  στο Αιγαίο. Όμως, η ιταμή προκλητικότητα  και εγκληματικότητα των Βουλγάρων κομιτατζήδων ξεσήκωσε τον Ελληνισμό της Μακεδονίας, ο οποίος, με  τον ένοπλο αγώνα των Μακεδονομάχων, μέσα σε τέσσερα χρόνια, 1904 – 1908, εδραίωσε  την παρουσία του  στην περιοχή. Στη συνέχεια, η Μακεδονία με τους νικηφόρους  Βαλκανικούς πολέμους του  1912 -1913, απελευθερώθηκε  από τον Οθωμανικό ζυγό. 

Ένας  άλλος πόλος, που χρησιμοποιήθηκε από τον πανσλαβισμό, ήταν η Σερβία, η οποία, το 1918, αναπτύσσει ολόκληρη  θεωρία  για τη διάλεκτο  και δημιουργεί τον  όρο «Σλαβομακεδόνες» και «σλαβομακεδονική μειονότητα». Οι επεκτατικές βλέψεις της Βουλγαρίας  και της Σερβίας, επί της Ελληνικής Μακεδονίας  είχαν ως στόχο τους  τη  διέξοδό τους  στο Αιγαίο. Με  την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Τούρκους υπεγράφη  η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, την 10-8-1913, που  διένειμε το χώρο της Μακεδονίας σε τρία μέρη, ήτοι στην Ελλάδα  το 52%, στη Σερβία το 38%  και το 10% στη Βουλγαρία. Η διανομή της Μακεδονικής γης  ήταν άδικη, διότι τμήματα  εδαφών της ιστορικής Μακεδονίας  που από τους κλασικούς χρόνους ανήκαν, ιστορικά και πολιτισμικά,  στην Ελλάδα, περιήλθαν στη Σερβία, με αποτέλεσμα οι Ελληνικοί πληθυσμοί της περιοχής, να παραμείνουν  έξω από το φυσικό εθνικό τους  κορμό, την Ελλάδα.

Αργότερα, όταν εμφανίστηκε στην παγκόσμια σκηνή, ως μεγάλη  δύναμη η  Ε.Σ.Σ.Δ, χρησιμοποίησε  πάλι τη Βουλγαρία για να επιβάλει την πολιτική της στο χώρο των Βαλκανίων. Η Κόμιντερν, μαζί με  τη Βαλκανική κομμουνιστική Ομοσπονδία, δημιούργησε  μια  «Ανεξάρτητη και ενιαία Μακεδονία και Θράκη», που υιοθέτησε  και το Κ.Κ της Γιουγκοσλαβίας. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, την 2-8-1944, τέθηκαν οι βάσεις του «Μακεδονικού κράτους των Σκοπίων», ως ανεξάρτητη λαϊκή Δημοκρατία, έκτο μέλος της Ομόσπονδης λαϊκής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ο Τίτο  προσπάθησε, ανεπιτυχώς, με το Σύμφωνο του Μπλέντ  στη Σόφια το 1947, να προσαρτήσει  την  Ελληνική «Μακεδονία του Αιγαίου» και τη Βουλγαρική «Μακεδονία του Πιρίν». Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1989, διαλύεται η Γιουγκοσλαβία και  τα Βαλκάνια συνταράσσονται  από ένα  χωρίς προηγούμενο εσμό συμφερόντων, αναβίωσης μειονοτικών ζητημάτων και αφύπνισης  θρησκευτικών συνειδήσεων. Όλες οι Μεγάλες δυνάμεις μπαίνουν στο  παιχνίδι, σαν τα άγρια αρπακτικά, για να πάρουν μέρος στη λεία  και να κατασπαράξουν τους λαούς. Με  επίκεντρο τα Σκόπια, οι ξένες  δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, η Δυτική Ευρώπη, η Ρωσία, η Τουρκία  κ. ά, η κάθε μια με βάση τα δικά της βραχυπρόθεσμα ή απώτερα συμφέροντα, ανέσυραν από τα  αρχεία της Ομόσπονδης Λαϊκής  Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το κρατικό  μόρφωμα του Τίτο, ήτοι τη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την αναγνώρισαν, ως κράτος με την προσωρινή ονομασία FYROM.   Αθήνα, 21   Αυγούστου  2009